Europese eenheid

Het pad nam een lange omweg over een steile heuvel tegen de Frans-Luxemburgse grens en keerde weer terug naar het dorpje Schengen. We waren moe toen we afdaalden naar het dorp. Het was op het einde van een driedaagse tocht over de heuvels aan de boorden van de Moezel in Luxemburg. Oktober was nog warm en we hadden dorst.

Maar we kenden het fijne café van het Europamuseum van Schengen. Bij de kade waar ooit op een plezierboot de beroemde verdragen werden getekend (Staatssecretaris Van Eekelen, wie zal hem ooit vergeten?) wachtte een koel glas Bofferding op ons. Daar waar een grote stap was gezet in de Europese eenheid en verdraagzaamheid.

Nou, alle stoelen waren bezet. Oude mensen zaten in de zon naar voorbijgangers te kijken. Er was geen stoeltje over. We liepen naar de rivier en namen wat foto’s. Toen we terugkwamen zat iedereen nog op zijn stek. Het stel naast de ingang had nog geen slok uit hun glazen gedronken. Ze zaten daar wat te koekeloeren. Andere luiaards monsterden onze wandelschoenen en bemodderde broeken. “Wedden dat dat Nederlanders zijn” zei mijn wandelmaatje; “een hele middag op één glas. En die oude Duitsers daar hebben veel plaats nodig. Die Fransen hebben daar hebben alles op, maar blijven gewoon zitten!”

Geïrriteerd vonden we binnen een plaatsje, zonder zon, zonder uitzicht. Een beetje zon in Europa, en alles zit vol. Dat ze thuisblijven, die Belgen en die Fransen en die Duitsers. Wij hebben het immers verdiend, want wij zijn helemaal uit Tilburg te voet hierheen gekomen.

Info: Schengen ligt aan het drielandenpunt van Duitsland, Frankrijk en Luxemburg, maar het is geen toplocatie. Je kunt er met de koets mee, er is maandelijks een markt van verse streekproducten, en je kunt er een wijnstok adopteren. Wat wil je nog meer? 550 inwoners, toch beroemder dan heel wat Europese hoofdsteden. Wij hebben inmiddels bij diverse gelegenheden al zes overnachtingen gehad in de prima jeugdherberg (!) van het dorp Remerschen, wat onder de gemeente Schengen valt. Hier de toeristische info over Schengen, en hier info over de verdragen. Tot slot mijn gehele fotoreeks van de door ons in Schengen afgesloten Sentier de la Moselle, maar die heb je misschien al eerder gezien.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Prijswinnaar

Beste mensen,

Ik heb in de afgelopen veel gelopen, maar weinig geschreven. Er is echter stof genoeg, en ik ben erg fanatiek in het fotograferen.

Het wandelblad “Te voet”, dat me in oktober 2012 interviewde, publiceerde in mei de foto’s van de maand van 2014. Eén van die foto’s werd later foto van het jaar, na enige ophef, want er was geknoeid met de foto! Ik stuurde ook maar eens een foto in, want er werd om input gevraagd. Ik las het juninummer en zag plotseling een bekende afbeelding. Apetrots, dat spreekt voor zich. Later kreeg ik een Tatonka single pack thuis gestuurd. Zie het betreffende artikeltje (klik op de afbeelding).

Te voet141014-07

Zie ook de oorspronkelijke foto (klik op de foto). Dat ziet er beter uit, maar toch is het niet het beste wat er te maken is, maar Irmgard staat er goed op als thema: de wandelaar.

Info: Zie hier ook de gehele serie van die Sentier de la Moselle. Een forse serie als gevolg van drie dagen lopen. Het was oktober 2014, de druiven werden geoogst, en het weer was prima. Over Schengen ga ik later nog wat uitweiden.

Info: Sentier de la Moselle. Slechts 55 kilometers. Dit is een onderdeel van de grote Grande Randonnée 5, van Hoek van Holland naar Nice. Het stuk van Galway (Ierland) naar HvH moet nog ontwikkeld worden, de rest is helemaal beschreven en onderweg aangegeven. Als dat laatste stuk er is spreken we over de E2. Het uitstekende Franse GR-systeem loopt ver vooruit op de Europese titulatuur. Daar kom ik wellicht later nog op terug. Tot slot een afgeschermde foto (alleen voor Flickr-contacten) van een wandelaar bij de Moezel in Remich.

141014-01

Geplaatst in Sentier de la Moselle | Getagged | Een reactie plaatsen

Back to Dutch

Click on the photos to enlarge

Dear readers,

after having received some complaints, and after having a quick thought about my proficiency in the English language, I have decided to publish my stories in Dutch again. The pictures of course don’t care about the language; I hope they are worthwile to look at. But next time: in Dutch.

Here are some pictures from the GR12, the trail from Amsterdam to Paris. They are from the Flanders part in Belgium.

Beste lezers,

ik heb besloten om terug te keren naar de Nederlandse taal. Dat schrijft gemakkelijker, en sommige mensen houden niet van Engelse teksten. Maar daarmee moet ik ook enkele Facebook-volgers teleurstellen.

Momenteel ben ik bezig met vier lange-afstandspaden. Hierbij enkele foto’s uit België, van het Vlaamse traject van de GR12 (Amsterdam-Parijs).

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Provincial elections

Brabants Vennenpad

I know about the criticism that Provincial Authorities receive. It’s a bureaucratic bunch of officials housing in a luxury building. They eat motor vehicle taxes and create their own work. In fact no one knows what they do, it seems they frustrate the economic interests of companies and local authorities. That’s what I often read in papers. Why not stop the crap? Why should I vote?

But then I hike in my province. Brabant has a beautiful nature, not really wild, but indeed vast and carefully protected. This is remarkable in a part of the country that is densely populated. Cities and villages, roads and industrial estates, agro business and nature reserves are all living together on that piece of ground. It is a state structure dating from 1815 that safeguards the whole bunch, and sometimes it bites when an investor wants to build, or when a local authority thinks it is better to cut down a forest. How would Brabant look like if it were the local authorities that had the final vote?

Today I learned from the newspaper that in my country these provinces spend € 370 per inhabitant, primarily for country roads and environmental planning, and a bit of economic lobbying for the area. Cheap buy I think, I am going to execute my democratic right.

See the sharp edge of nature, agriculture and city in Brabant. Click on the photos.

Info. I am walking the Brabants Vennenpad (Brabant Meres Trail) now, a circle around Eindhoven of about 220 kilometres, through a large number of nature reserves, and visiting some nice old style villages. A beautiful hike in a part of the country that is densely populated and industrially developed. A miracle, compared to the situation in neighbouring countries.

Here is the set of photo’s of the Brabants Vennenpad, under construction. (Including the city of Eindhoven).

Geplaatst in Brabants Vennenpad | Een reactie plaatsen

Do you like soccer?

Tirana

It was on a big screen in a modern Tirana shopping mall where I saw, late at night, the match between Holland and Costa Rica in the World Championships in Brazil. The tournament had a big impact on daily life in Albania, although its national team never entered this kind of global fever.

The next morning I took a busy zebra crossing on the huge Skanderbeg Square, in the centre of the Albanian capital, when a man older than me, coming from the opposite side, asked me in English from what country I was. Probably I didn’t seem to look very Albanian. “From Holland” I said, and he replied: “Ah, then you like soccer?”. I answered “Yes, I do” at the moment that I switched into the suspicious mode. What does this man want from me?

“You see sir, I like soccer very much, and I am very good in it. I am in the Guinness Book of Records you know, I am a ball juggler. You know the Guinness book? Yes? Soccer teams invite me to teach them.” My suspicion changed into curiosity. No, I didn’t have pen and paper with me. The man went to a lady second hand book seller, who had her books exhibited on the sidewalk. Generously she tore a last page out of a novel, and the man wrote down his name, his telephone number, and the brands Google and Youtube. We parted with a friendly handshake. After this meaningless encounter I continued my tour of “Communist relics of Tirana.”

About ten days later, at home behind the computer screen, I discovered a page of an Albanian novel in a pile of holiday memories. Spartak Hamiti… Google did the rest. Look at this! An amazing encounter.

Info. For decades Albania was as isolated (and badly governed) as North Korea. Now it takes a good travel guide to find the places of communism in Tirana. “The block” was the nickname of the city quarter where the communist leaders lived, and where normal citizens were not allowed to go. Now it is the most trendy part of town, with bars and restaurants. Here some relics of those bad days:

 

 

 

Geplaatst in Steden | Getagged | Een reactie plaatsen

The pope and I

Albania

Two weeks ago Pope Francis visited Albania on his first visit in a European country, and for a mass of people he conducted a service on the Mother Teresa Square in Albania’s capital Tirana. The people were proud and went crazy about him. He made a great show in a country where half of the population is Muslim, and another third Greek Orthodox.

Mother Teresa Square, yes I remember. I was there last July on my third and last city walk in Tirana. I remember the big square with little traffic and some ugly communist buildings. A small wing of the university building was allocated for the National Archeological Museum. I bought my ticket and went in the first room. When I entered the second room the lady of the ticket office came by and turned on the light. Just then I noticed that there was nobody in the museum, on this bloody hot summer Wednesday.

There were no headphones, no multimedia explanations, no interactive learning games. The chronologically well ordered exhibition had only showcases, and notices in Albanian. And I liked it! The artefacts were magnificent. Every now and then the lady came by to turn on the light, and to turn it off in the rooms that I had passed.

The pope and many thousands had had their moment on the square of his Mother Teresa. The Greeks and Romans had left this for me alone. Thank you, Marcus Aurelius.

Info: The pope in Albania, almost as popular as Mother Teresa herself. The national airport bears the name of Nënë Teresa. The museum doesn’t have a website, even Google doesn’t deliver anything significant, and the Google pictures are mostly wrong (they show the NationalHistoricalMuseum, which is a very different thing). Here’s a picture of the building, found after a search on Flickr. And some information about the book of Roman emperor/philosopher Marcus Aurelius.

Geplaatst in Steden | Getagged | Een reactie plaatsen

Albanian guide

Tomorr Mountains, Albania

I was walking on a dirt road in a valley that brought its water to the broad Osum valley near the village of Bogovë. I hoped the road would bring me to some waterfalls in the Tomorr Mountains of Albania, but I wasn’t sure. The scraping of crickets guided me in the burning heat. A boy came towards me and asked if I was going to the “kaskata”. He liked to help me, and scare away the venomous snakes. Talking about the snakes of Albania he moved his index finger horizontally over the skin of his throat. I decided the boy’s help could be very useful and his English was good enough to have a little chat.

We walked about three quarters of an hour on a partly difficult trail, several times crossing a stream by hopping on slippery stones. The boy stubbed a toe and he washed the blood in the stream. “No problem.” He continued barefoot, holding his plastic slippers in his hand. Suddenly he slammed his wooden stick on the ground, and asked if I had seen the snake. I had seen nothing and wandered whether the boy was a hero, or practising his marketing skills. We found the lovely falls, sat on the stones, cooled ourselves in the bright water, and talked about everything. He was a nice fourteen year old boy, but his name was too difficult for me to remember.

After a long rest we took the trail back to Bogovë. My guide continued walking barefoot. There we had a coke in a shaded outdoor café. I put down a coin of 100, and banknotes of 200 and 500 Albanian lekh. He was allowed to take one, and without hesitating he took the 500 note. That’s 3,5 euro’s, and he seemed to be satisfied in this country where a good dinner in a restaurant costs five euros. Without his help I would never have found the falls.

Two hours later I was in the same café again. Suddenly the boy came along with two tourists who immediately took a seat. My friend avoided his clients and came sitting next to me, complaining about the Italians. They had paid him badly, the man had fallen into the water, becoming angry enough to make a quick turn and forgetting the waterfalls. They didn’t seem to give him a soft drink. So I offered him something, but he refused. I think he was a proud guy.

Info. Bogovë is a developing village on the foot of the Tomorr Mountains in South Central Albania. I am not sure if it will ever be a tourist resort, because the more spectacular parts of the mountains (including huge gorges for rafting) are further away in the mountain range. I took a minibus from the UNESCO heritage town of Berat to Bogovë. It took me about 1,5 hours one way. Be sure to have a bus back before 3 p.m., because it might be the last of the day. You don’t know where the buses will stop, or where you should leave it? You don’t know about the time schedule? Don’t worry, just call the name of your destination, and every Albanian takes care to help you. “No problem!”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

My wife’s back

I am the one with the camera. When walking the trail I am seeking for images of the scenery, of the trail, of the surrounding nature. The best shots are taken when a muted image of a landscape is pictured in its relative proportions by human activity. On trail I am with my wife, or any other companion at the moment. Then I stop walking and take my camera. Well, there is only one human activity around: here she is!

Please look at the Eifelsteig picture of Einruhr: this one was the cover photo of a fabulous German Eifelsteig book, but I have changed the people on it.

InfoIn this blog were published 37 short stories about hiking in the Netherlands and in Europe, and about encounters with people and situations that wouldn’t have occurred when I wouldn’t have hiked there. This was in the Dutch language. The blog is to be continued in English, with less stories and a more thematic approach of hiking. With lots of photos and a bit of information about the trails and cities were my shoes went. It is about Europe on foot.

Het zal u misschien zijn opgevallen, of misschien helemaal niet. Dit jaar heb ik twee blogposts geplaatst, terwijl ik minstens een dag of tien aan de wandel ben geweest. Wandelen is tijd en het schrijven en fotograferen zijn tijd. Ik ga stug door met alles, want het is zo leuk. Toch verschuif ik van tekst naar beeld, van verhaal naar thema, van lang naar kort. En in het Engels. Dat heeft te maken met de social media en met de “friends on Facebook” voor wie het Nederlands ook na Google Translate een onnavolgbaar gebrabbel is. Ik hoop dat mijn Engels geen gebrabbel zal zijn voor de Engelstaligen en Nederlandstaligen onder ons.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wandelgids

Hollands kustpad

Lang geleden, toen ik begon aan het Pieterpad, las ik de inleiding bij het wandelgidsje. Ik las dat je bij het lopen drie richtingaanwijzers hebt: de bordjes en tekens onderweg, het kaartje op elke linkerpagina van de gids, en de beschrijving op de rechterpagina. Alle gidsjes kennen ongeveer dezelfde opbouw, dus ik wist voorgoed hoe je de weg kunt vinden op de lange afstandspaden. Inderdaad, je hebt alle drie de bronnen nodig: de bordjes zijn wel eens onvindbaar, het kaartje laat niet precies zien waar je rechtsaf moet, en de beschrijving noemt het vierde bospad links, maar je vraagt je af of dat smalle spoor ook als bospad telt. In Duitsland geldt dat overigens niet: daar moet je wel erg worden afgeleid om een bordje te missen. Er staan er duizenden. Heel anders dan in de Nederlandse duingebieden, waar paden kronkelen, op de kaart niet herkenbaar zijn, en waar vaak helemaal geen bordjes staan omdat dat niet mag van de grondbezitter.

Al bij de bushalte in Hillegom kwamen we de twee vrouwen tegen die dezelfde etappe als wij gingen lopen van het Hollands Kustpad, namelijk een flink stuk door de Waterleidingduinen tussen De Zilk en Haarlem. Ik zag dat ze de oude uitgave van het gidsje bij zich hadden, want ik herkende de kaft. Zelf had ik twee maanden eerder de nieuwe druk gekocht. De vrouwen liepen even met ons op, maar ze waren sneller en raakten al snel uit het zicht. Bij pauzes passeerden we elkaar toch weer. Bij Bentveld was de route veranderd, want er was een wildviaduct aangelegd waar de route nu overheen liep. Vanaf een viaduct zagen we ver voor ons de dames lopen; ze liepen verkeerd! Roepen had geen zin. Ik verwachtte dat ze vanavond ergens in Hoofddorp zouden aankomen, terwijl wij in de trein zouden zitten van Haarlem naar huis.

Een uur later passeerden we hen toen zij in het winterzonnetje zaten op een bank naast het pad. Hoe kan dat nou? Eén van de wandelaarsters kwam op me af om te vragen hoe wij gelopen hadden, want zij waren de weg helemaal kwijt geraakt. Toch waren ze weer op de route. We legden de wandelgidsjes naast elkaar en zagen dat de tekstgedeelten en de kaartjes anders waren. Ze hadden afslagen gemist, ja zeker. Onze wandelvriendin voor één dag concludeerde dat het verkeerde zuinigheid was geweest om geen nieuw boekje te kopen. Tja, maar ik vroeg me af hoe het kon dat zij toch vóór ons hadden gelopen. Later, aan de rand van Haarlem haalden ze ons met grote stappen in en namen we voor de zoveelste keer afscheid.

Info. De Waterleidingduinen (zo genoemd omdat daar het drinkwater voor Amsterdam wordt gewonnen en gefilterd) vormen een fraai stukje natuur ten zuiden van Haarlem en Zandvoort. De route volgt ook een stukje van het visserspad tussen Zandvoort en Haarlem, daar waar al in de 17e eeuw vissersvrouwen naar de markt in Haarlem liepen om vis te verkopen. Ook café Kraantje Lek in de bossen bij Overveen stamt nog uit die tijd.

Wij namen vanaf station Hillegom de bus naar De Zilk, waar we begonnen aan de etappe. Haarlem is zeker een apart bezoek waard, wat we dus een week later deden. Geen stad om met 4,5 km per uur doorheen te klossen, want er is veel te zien.

Geplaatst in Hollands kustpad | Getagged | Een reactie plaatsen

Oude klimmers

Ardennen

Ik herinner me nog goed de drukte op de rotsen van Sy in de Belgische Ardennen. We moesten wel eens wachten aan de voet van een rots voordat we zelf een poging konden wagen. De Nederlanders waren veruit in de meerderheid. Zij deden nonchalant over de enorme moeilijkheden die zij tijdens een klauterpartij hadden overwonnen, of pochten over de kwaliteit van hun dure klimgerei. Wij waren beginners in deze subcultuur, onze klimroutes waren slechts van graad II of III, dat weet ik niet meer precies. Het was de laatste keer dat we aan alpinisme deden, want we voelden ons niet echt thuis in die wereld van topprestaties en kostbare spullen. Ach ja, 27 jaar geleden.

Op de voorlaatste dag van het afgelopen jaar liepen mijn vrouw en ik voor het eerst na al die jaren onder de beroemde rotsen langs. Een vrouw met een hond passeerde ons. “Bonjour”. We hoorden geen kreten van Hollandse klimmers, wel het ruisen van de wilde Ourthe. De rivier was flink gezwollen. In het zachte winterweer met een flauw zonnetje en met modderige paden zochten we even naar herkenbare rotsen. “Hebben wij deze toen beklommen?” We vonden niet veel terug. We wandelden door de bossen, langs de rivier en onder de rotspartijen. Ik was niet zeker van het juiste pad maar gelukkig kwam ons met zeer langzame pas een oud echtpaar tegemoet. “Excusez-moi monsieur, is dit het pad naar Sy?” De man hield stil en antwoordde met breekbare stem: “Oui, oui, het pad volgen, u bent er in 20 minuten. Wat een mooi weer hè. Bonne journée!” zei de man die toch wel hoogbejaard moest zijn. Wat een fraaie natuur, wat een heerlijke wandeling, alweer een dag niks gepresteerd.

Info. Lang geleden beklommen mijn vrouw en ik met vrienden de rotsen van Sy, de gemakkelijkste wel te verstaan. (De foto’s bij de link geven een iets te spectaculaire indruk). Het was er zo druk met Nederlanders dat een jaar later alleen nog mensen met lidmaatschappen of vergunningen werden toegelaten. Nu liepen we een stukje langs de Ourthe vanaf Hamoir, een rondje van een korte dag. Het dal van de Ourthe is overigens de hoofdattractie van een geweldige Grande Randonnée dwars door de Ardennen, de GR57. Het stukje bij Hamoir en Sy is de moeite waard, maar in de winter moet je geluk hebben met het weer. De Ardennen zijn somber en nat in dat jaargetijde.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged | Een reactie plaatsen